<<::: CHUNSA @ 東方神起 's Fan - F i c t i o n :::>>

 FT.Island fan-fiction

[So far...we are so close]
Jonghoon x Hongki

note: ช่วยโหลด Song theme ไปด้วยนะคะ ^^
So close - Ost. Enchanted
>> Click here << แล้วก็เปิดไประหว่างตอนอ่านจะได้อารมณ์มาก 555+
**เปิดวนจนกว่าจะอ่านฟิคจบเลยนะคะ**

(ใครโหลดไม่ได้จิ้มฟังตรงนี้นะ Click )

.

.

.

.

หากความรักครั้งนี้...เราต่างต้องเจ็บปวดทั้งสองฝ่าย

ด้วยรักที่เป็นไปไม่ได้...ผมก็จะยอมให้มันเป็นไป

.

.

.

.

.

ตามโชคชะตา...

.

.

.

.

.

"ฮงกิ เรียกน้องลงมากินข้าวเย็นทีสิ แม่ทำข้าวหน้าปลาไหลของโปรดน้องไว้" เสียงของแม่ดังเรียกผมขณะที่ผมกำลังนั่งดูรายการทีวีอยู่เพลินๆ

"คร๊าบบบบ" ผมวางรีโมทลงแล้วขึ้นบันไดทันทีตามคำสั่ง ค่อยๆเดินไปจนถึงห้องสุดปลายทางเดิน แล้วเคาะประตูเบาๆ

"ก๊อกๆๆ"

"จงฮุน...แม่ทำข้าวเย็นเสร็จแล้ว ออกมากินเถอะ" ผมส่งเสียงบอกเจ้าของห้อง

ยืนอยู่ซักพัก...ก็ยังไม่มีเสียงตอบรับ

"จงฮุน...อยู่รึเปล่า? ถ้าไม่ตอบพี่เข้าไปนะ" ไม่รอให้รับหรือปฏิเสธ...ผมก็ผลักประตูเข้าไปเลยโดยไม่สนใจว่าเจ้าของห้องจะทำอะไรอยู่

"อ๊ะพี่!" เจ้าตัวดีรีบยัดกล่องกำมะหยี่สีดำลงในลิ้นชักโต๊ะแล้วปิดทันที...คิดว่ารอดสายตาชั้นไปได้เหรอเจ้าหนูฮุน

"ทำอะไรอยู่หืม?" ไม่ว่าเปล่า...ผมถือวิสาสะล้วงเอากล่องนั่นออกมา

"มะ ไม่มีอะไรครับพี่" จุงฮุนพยายามแย่งกล่องนั่นคืน ไม่มีทางซะล่ะ เรื่องอะไรจะยอมคืน ชั้นต้องรู้ก่อนว่าในนั้นมันมีอะไรถึงจะยอมคืน

"บอกแล้วไงว่าเวลาอยู่สองคนไม่ให้เรียกพี่..." ปากดุคนอ่อนวัยกว่าแล้วก็เปิดกล่องออก

แหวนเงินสองวงส่องประกายวาววับอยู่ภายใน

"ฮงก็เหมือนกันแหละ...เรียกผมว่าฮุนนี่สิ" จงฮุนว่าพลางดึงกล่องจากมือผมไป

"ฮุนนี่..."

"เรียกอย่างนี้ค่อยชื่นใจหน่อยครับคนสวย" จงฮุนยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยน...แล้วเอาแหวนในนั้นวงหนึงมาใส่ที่นิ้วนางข้างซ้ายของผม...แล้วจูบมันเบาๆ

"บ้า..." ไม่พูดซักคำ...เอามาใส่ให้โดยไม่ได้ร้องขอทุกที

"ถึงบ้า...ก็บ้ารักเจ้าหญิงตรงหน้าคนนี้คนเดียวแหละครับ" แล้วเขาก็เอาอีกวงมาใส่แบบเดียวกัน

"ชั้นไม่อยากให้เรื่องของเรามันต้องเป็นแบบนี้เลย" ผมเอื้อมมือขึ้นไปวางบนแก้มของเขา

"โชคชะตา...ในเมื่อเราฝืนมันไม่ได้ ก็ต้องยอมรับมันให้ได้ครับ" จุงฮุนก็จับมือข้างนั้นของผมมาจูบเบาๆแล้ววางมันทางไว้บนอก

"พระเจ้าใจร้ายจังเนอะ..."

"มั้งครับ"

.

.

.

"ถ้าเราไม่ใช่พี่น้องกันก็ดีสินะ"

"แต่เราก็ทำอะไรไม่ได้นี่ครับ..." เขาโน้มคอผมให้หน้าผากเรามาแตะกัน...ผมชอบที่เค้าทำแบบนี้จัง

"ถ้าเราไม่ใช่ลูกของแม่เหมือนกัน มันคงจะดีกว่านี้"

"ไม่หรอกครับ...เราคงจะไม่ได้เจอกัน ไม่ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้" จงฮุนมองตอบด้วยสายตาอ่อนโยน ที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ ก็จะจ้องมองผมด้วยความรู้สึกแบบนี้

"แต่ชั้นไม่ชอบเลยนี่ฮุนนี่"

"ยังดีกว่าการที่เราไม่เจอกันไม่ใช่เหรอครับ"

"อื้อ~"

"ให้มันเป็นแบบนี้คงจะดีแล้วล่ะครับ...ดีกว่าเราไม่รู้จักกันกัน"

"นั่นสินะ"

"เราอาจจะเดินสวนทางกันตอนเปลี่ยนขบวนรถไฟ...ในโรงหนัง หรือในโรงเรียน...แต่เราก็คงไม่รู้จักกัน"

"ฮุนนี่..." ผมช้อนตาขึ้นมองเค้า

"ให้มันเป็นแบบนี้ดีแล้วล่ะครับ...อย่างน้อยผมก็มีคุณอยู่ข้างๆ" เค้าก็ยังยิ้มให้ผมเหมือนเดิม

.

.

"อ๊ะ" จู่ๆเค้าก็นอนลงบนเตียงแล้วดึงผมเข้าไปกอด

"อยู่แบบนี้ซักพักนะครับฮง...ผมเหนื่อยเหลือเกิน" เสียงของเค้าฟังดูเหนื่อยจริงๆดังอยู่บนหัวของผม

"แต่...เดี๋ยวแม่มาเห็นนะ" ผมพยายามขัดขืน

"พี่กับน้องกอดกันไม่เห็นเป็นไรเลย" แต่ไหนเลยจะสู้แรงเจ้าหมอนี่ได้

"แม่จะสงสัย"

"ฮงก็บอกแม่สิว่าผมอกหัก ต้องการคนปลอบใจ" เจ้าคนกะล่อนหาข้ออ้าง

"นายเนี่ยนะจะอกหัก...มีแต่จะหักอกคนอื่นล่ะไม่ว่า" ว่าแล้วก็หยิกเบาๆเข้าให้ที่ต้นแขนแกร่ง...แค่ดีดกีตาร์ แขนก็แข็งแรงไปด้วยกล้ามเนื้อขนาดนี้เลยเหรอ?

"แหม~~ หล่อๆอย่างผมก็อกหักเป็นเหมือนกันนะคร๊าบบ"

"จ้า...พ่อคนรูปหล่อ"

.

.

"อุ่นจังครับฮง"

"ก็ชั้นไม่ได้เป็นตุ๊กตานี่นา ถึงจะได้ตัวเย็นชืด"

"เดี๋ยวผมร้องเพลงให้ฟังดีมั้ย? พึ่งได้ฟังมาจากอินเตอร์เนทเลย เค้าว่ามันเป็น Ost. เรื่อง Enchanted อะไรนี่แหละ"

"ก็เอาสิ"

"You’re in my arms and all the world is calm. The music playing on for only two.
So close together and when I’m with you so close to feeling alive..."

.

.

.

.

หากรักของเรามันเป็นไปไม่ได้...จนต่างทรมานอยู่แบบนี้

ผมก็จะยอมให้มันเป็นไป

.

.

.

.

.

ตามโชคชะตา...

.

.

.

How could I face the faceless days
ชั้นจะเผชิญหน้ากับสิ่งต่างๆในวันพรุ่งนี้ได้อย่างไร

If I should lose you now?
หากชั้นต้องเสียนายไปตอนนี้

We’re so close
เราใกล้กันเหลือเกิน

To reaching that famous happy end
อยากให้สุดท้ายลงเอยแบบในเทพนิยาย

And almost believing this was not pretend
และอยากให้รู้ว่าทั้งหมดที่ได้ทำลงไป...ไม่ได้เสแสร้งแม้เพียงนิด

Let’s go on dreaming for we know we are
ปล่อยให้ใจเราฝันถึงสิ่งที่เรารู้กันว่าเป็นเช่นไร

So close
ใกล้เหลือเกิน

So close
แต่ยิ่งใกล้เท่าไหร่

And still so far
เราก็รู้ว่ามันช่างไกลเหลือเกิน...

.

.

.

.

.

ดีกว่าการที่เราจะไม่เคยพบกันเลย...แม้จะเดินสวนทางกันตลอดเวลา

.

.