<<::: CHUNSA @ 東方神起 's Fan - F i c t i o n :::>>

One sweet day with you...

Title: One sweet day with you... [ep.1' i miss you ']
Starring: Dong Bang Shin Gi
Genre: Fluffy , Drama , Series
Rating: PG-13
Author: Chunsa*

Attention: เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นมาทั้งหมดนะคะ

Talk:
เรื่องนี้เป็นความรักของครอบครัวนะคะ โดยเรื่องนี้จะแสดงให้เห็นถึงความอบอุ่นของครอบครัว
เพราะฉะนั้นใครอยากอ่านเรื่องรักหวานซึ้งของชายหนุ่มหญิงสาว
หรืออะไรก็ตามแต่...คงจะผิดหวังกับเรื่องนี้นิดหน่อย
เพราะเรื่องนี้จะเป็นรักหวานซึ้ง(แอบขมอมเปรี้ยวนิดๆ)ของครอบครัวนะคะ
(อ้างอิงเวลา วันที่และสถานที่จากตารางงานของดงบังชินกิในบางตอนค่ะ)
เรื่อง One sweet day with you... จะแบ่งเป็นตอนๆนะคะ(คล้ายๆซีรี่ส์)
โดยที่แต่ละตอนจะจบเรื่องในตัวของมันเอง
แต่เรื่องแต่ละตอนก็จะต่อกันเป็นเหตุการณ์กันไปเรื่อยๆ
แต่รับรองคนที่พึ่งจะมาอ่าน...ว่าอ่านแล้วจะไม่งงแน่นอนค่ะ

ช่วยรบกวนอ่านคาแรคเตอร์ของตัวละครที่หน้านี้ก่อนนะคะ

<< CLICK here to see starring >>

(มันจะเปิดหน้าใหม่ขึ้นมานะคะไม่ต้องตกใจ)

=================================================

06.09.25 ------ วันจันทร์ที่ 25 กันยายน 2006 เวลา 6.05 น.

........แอ้ดดด...................เสียงประตูเปิด

กุกกัก...กุกกัก...คลิก

".........나 이제 찾는 건, 합(合)을 위한 노력일 뿐 나와 같은 손을,
한 외침을 꿈이 실현 되는 걸 갈망하는 자여..
그대 곁에 정의라는 모습의 용기를......."

เสียงเพลง 'O' จอง บัน ฮับ ดังขึ้น...

"จุนนี่...ตื่นได้แล้วนะ" เจ้าของเสียงเขย่าแขนของจุนซูเป็นการปลุก

อืม... 'เอ๊ะ...เสียงใครกันนะ' จุนซูคงจะคิดอย่างนี้อยู่ล่ะมั้ง...

Hey boys!!!!!!!! WAKE UP!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
เสียงผู้หญิงดังขึ้นพร้อมกับเสียงเคาะหม้อที่ดังลั่น ="=

ห๊ะ!!...โครมมมมมมมมมมมมม... "โอ๊ยยยยย แล้วนั่นเสียงใครตกเตียง??

ชอนซา......นี่มันพึ่งกี่โมงเอง =A= หมีตัวโตบ่นแล้วพลิกตัวเอาหน้าซุกหมอน
พลางเอื้อมมือคว้าตุ๊กตาแบมบี้มากอดด้วยมือข้างขวา

พี่คร๊าบบบบบบ ปิดเพลงได้มั้ย ผมนอนไม่ได้ ="= น้องเล็กของบ้าน...ชิมชางมิน...
เริ่มมีปากมีเสียงกับพี่สาวของเค้าแล้วนอนตะแคงเอาหมอนอุดหู

ใครใช้ให้นายนอนต่อล่ะยะมินนี่...นี่ยุนนี่ตื่นซะทีได้มั้ย!!!! พี่ยิ่งอาบน้ำช้าที่สุดอยู่นะ
เดี๋ยวก็ไปไม่ทันอัดรายการกันพอดีหรอก ชอนซาตวาดใส่หมีในร่างเทพบุตรสุดหล่อ

"นี่!!!!!!!! ตื่นกันเดี๋ยวนี้เลยพวกนายน่ะ" อาาาา นั่นไง...เสียงแม่ของบ้านน่ะเอง คุณแม่คิมแจจุง.....

"นี่...วันนี้ต้องไปอัดรายการ X-man กันนะคะ ลืมไปแล้วเหรอ" ชอนซานั่งลงที่ขอบเตียงของมิกกี้
แล้วเริ่มทำเสียงเง้างอนไม่พอใจที่ตัวเองปลุกคนขี้เซาทั้ง 4 คนไม่ได้

"อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา ลืมไปซะสนิทเลยให้ตายสิ =[]= "
เสียงผู้ชาย4คนที่เด้งตัวขึ้นมาจากที่นอนพร้อมกันอย่างมิได้นัดหมาย
ดังขึ้นประสานกันได้อย่างพอเหมาะ แม้จะพึ่งตื่นนอนกันก็ตาม...สม แล้วที่เป็นวงอะแคปเปลล่า ="=

"นี่พวกนายรู้มั้ยว่าชั้นกับชอนซาน่ะตื่นขึ้นมากันกี่โมงเพื่อมาเตรียมอาหารเช้าให้พวกนายน่ะ"
คุณแม่คิมแจ เท้าสะเอวถือทัพพีบ่นอย่างเคยชิน

"คร๊าบๆ ตื่นกันแล้วคร๊าบบบบบบ" ยุนโฮพูดพลางเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป
แต่ก่อนไปก็ไม่วายเอามือมาขยี้หัวน้องสาวชื่อชอนซาอย่างเสียไม่ได้

"อ๊า...พี่อ่ะ ชั้นอุตส่าห์ให้พี่จุงกี้ไดร์ให้ตั้งนานนะ T[]T" ชอนซาบ่นอุบพลางยกกำปั้น
เตรียมตัวจะทุบหมีที่อยู่ในร่างพี่ชาย

"อ๊ะๆ อย่านะน้องสาว ถ้าพี่มีรอยถูกทุบล่ะก็มิกกี้พี่ชายสุดที่รักเธอซวยแน่ๆ 55555555"
ยุนโฮหัวเราะอย่างสะใจก่อนจะเดินลับหายเข้าไปในห้องน้ำ พร้อมกับฮัมเพลง "O"
ไปพร้อมกับเครื่องเล่นCDที่ชอนซา เปิดตอนเข้าห้องมา

"พี่ยุนนนนนนนนนนนนนนนนน T[]T" ชอนซากรีดร้องพร้อมกับปาหมอนใส่...
แต่เสียดายที่ยุนโฮปิดประตูก่อน หมอนจึงกระทบกับประตูแล้วตกลงมาแทน

"เอาน่าๆ เดี๋ยวพี่ไดร์ให้ใหม่แล้วกันนะ ถ้าไม่ทันเดี๋ยวค่อยให้พี่ๆสไตลิสต์เค้าจัดการให้แทนแล้วกัน"
แจจุงเดินจากหน้าประตูเข้ามาลูบหัวน้องสาว

"เฮ้ยยย!!! จุนซูตื่นเดี๋ยวนี้นะ มิกกี้แกก็ลุกขึ้นมาจากพื้นได้แล้ว ไม่งั้นชั้นจะเตะแกอัดกับเตียงเลยคอยดูสิ"

"พี่คะ...ใจเย็นๆสิ =[]=" ชอนซารีบเข้าไปดึงแขนแจจุงไว้ก่อนที่จะเข้าไปเตะมิกกี้จริงๆ

"อะไรกันวะ...แต่เช้าเลยนะพี่" มิกกี้ในที่สุดก็ยอมลุกขึ้นมาจากที่ตกเตียงลงไปกองกับพื้น
แล้วมานั่งเกาหัวแกรกๆอยู่ขอบเตียงอย่างง่วงๆ

"เออ ก็พวกแกไม่ตื่นกันซักทีนี่หว่า"

"ชอนซา...เธอกินโทรโข่งเข้าไปรึไงวันนี้" จุนซูที่ลุกขึ้นมาจากเตียงอุ่นๆพูดขึ้น

"อ๊าาาาาา จุนนี่ ปากเหรอนั่น ไม่ต้องกินข้าวเลยนะ ไปหากินเองเลย เชอะ"

"เอาน่าๆ จุนซูก็ปากอย่างงั้นแหละ...ว่าแต่วันนี้มีอะไรกินตอนเช้าจ้ะชอนซา~"
มิกกี้ไต่จากขอบเตียงที่อยู่อีกฝั่งนึงมานอนแหมะที่ตักของชอนซา

"พี่คะอย่าทำอย่างนี้นะ...มันหนักนะ...ออกป๊ายยยยยย" ชอนซาดันหัวของมิกกี้ออกไป

"ไม่ออกอ่ะ...ตรงนี้อุ่น~"

"แกจะลุกขึ้นไปอาบน้ำมั้ย...ถ้าไม่แกก็ไม่ต้องกินข้าวเช้าอีกคน"

"เฮ้ ชางมินนนนนน ตื่นได้แล้ว ตื่นๆๆๆๆ" แจจุงเดินมาเขย่าชางมินอย่างเริ่มที่จะมีอารมณ์

"แกไม่ยอมตื่นใช่มั้ยยยย"

ผั๊วะ ๆๆๆๆๆ ป๊าบ!!

"โอ๊ยยยย พี่ฮะ ตื่นแล้วๆๆ .... อูยยย ผมเจ็บนะพี่...พี่ชอนซาก็ไม่ช่วยห้ามเลยนะ
เป็นพี่สาวภาษาอะไรน่ะ"

"อ้าวๆ หาเรื่องชั้นเหรอยะมินนี่...ชั้นยอมมาเป็นเบ๊ที่นี่ก็บุญแค่ไหนแล้วยะ
ถ้าไม่เห็นแก่พี่จุงกี้นะ ชั้นไม่ยอมมาหรอกย่ะ นี่เห็นว่าพวกนายยุ่งกันจนไม่มีเวลาดูแลห้องนะเนี่ย"

"พูดแค่นี้ทำเป็นบ่นซะยาวเลย" แล้วชางมินก็เดินเกาหัวแกรกๆเข้าห้องน้ำอีกห้องไปอีกคน

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

7.45 น.
ที่โต๊ะอาหาร...ที่ปกติก็เล็กอยู่แล้ว
ตอนนี้ยิ่งมีสมาชิกร่วมโต๊ะเพิ่มอีก1คนก็ย่อมอึดอัดกันเป็นธรรมดา

"นี่พี่ยุนนี่จะลืมตากินข้าวไม่ได้เหรอคะ...ตาก็ยิ่งเล็กๆ แล้วยังมาหลับตากินข้าว
ดูไม่ออกเลยแฮะว่าหลับตาอยู่" ประโยคหลังชอนซาบ่นแค่พอตัวเองได้ยิน
แต่โลมาปากเสียบังเอิญจับใจความได้เลยชิงฟ้อง

"พี่ยุนโฮ...ชอนซามันว่าพี่ตาตี่" จุนซูฟ้องยุนโฮหน้าตาย

"เฮ้ยยยย...จุนนี่หาเรื่องกันเหรอ" ชอนซาวางช้อนลงพร้อมกับลุกขึ้นจ้องหน้าจุนซูที่นังอยู่ติดกัน

"อะไรล่ะ ก็เธอพูดจริงนี่" จุนซูวางช้อนลงบ้างแล้วลุกขึ้นจ้องหน้าชอนซาที่เตี้ยกว่าเขานิดนึงกลับ

"พอน่าทั้งสองคน นั่งกินข้าวกันดีๆสิ จุนซูปากนายก็นะ ให้มันดีๆเหมือนหน้าตาไม่ได้เหรอไง"
คุณแม่คิมแจดุ พลางดึงแขนชอนซาให้นั่งลง พร้อมส่งสายตาดุให้จุนซูนั่งลงด้วย

"ก็ได้ เห็นแก่พี่จุงกี้/แจจุงหรอกนะ" ชอนซากับจุนซูพูดขึ้นพร้อมกัน

"อ๊ากกก ทำไมต้องพูดพร้อมชั้นด้วย" แล้วทั้งคู่ก็พูดขึ้นมาพร้อมกันอีก...
แจจุงส่ายหัวอย่างเหนื่อยอ่อน
ยุนโฮอมยิ้มอย่างอดไม่ได้ มิกกี้กับชางมินตั้งหน้าตั้งตากินอย่างไม่สนใจสิ่งที่เกิดขึ้นรอบๆโต๊ะ...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

9.36 น.
หน้าสตูดิโอรายการ X-man...

"นัดพี่เฮจินกับจีฮเยไว้ที่ไหนล่ะ" แจจุงถามขึ้น

"นัดไว้ที่นี่แหละค่ะ...ไม่ต้องห่วงชั้นหรอกน่าพี่ ชั้นดูแลตัวเองได้"
ชอนซาทำปากเบ้ตอบ แจจุงเลยอดที่จะเอานิ้วหนีบจมูกเธอไม่ได้

"ระวังตัวไว้ด้วยล่ะ " ยุนโฮพูดบ้าง

"รับทราบครับกัปตัน!!!" ชอนซาทำท่าตะแบ๊ะกลับอย่างน่ารัก

"หึๆๆ อย่าไปช็อปปิ้งเพลินล่ะ ชางมินมันไม่มีเงินให้เธอเยอะขนาดนั้นหรอกนะ"
จุนซูที่ยืนอยู่พูดขึ้นโดยที่ไม่ได้หันมามองคนที่ตัวเองพึ่งกัดไปหยกๆ

"ไม่พูดซักนาทีไม่มีใครว่านายเป็นใบ้หรอกย่ะ แล้วนี่ก็เงินของชั้นนะยะ"

"พี่ครับอย่าลืมข้าวเที่ยงผมนะ...ขอเยอะๆนะ"

"ได้จ้ะน้องรัก"

"ตอนอัดรายการช่วงสุดท้ายนะ พี่จะเล่นเปียโนนะ"

"อื้ออ~ พี่จะเล่นเพลงอะไรคะ"

"เป็นเซอร์ไพรซ์ของพี่กับมิกกี้น่ะ เล่นให้เรานั่นแหละชอนซา...อย่าไปบอกใครนะว่าพวกพี่เล่นให้เราน่ะ"
แจจุงก้มลงมากระซิบให้น้องสาวฟังพร้อมกับกำชับว่าห้ามบอกใคร

"เย่~ พี่แจจุงใจดีที่สุดเล้ยยยยย >___<"

"แล้วพี่ไม่ใจดีเหรอชอนซา T__T"

"พี่มิกกี้ก็ใจดีค่าาาาาาาาาาาา อย่าน้อยใจสิ เดี๋ยวตอนเที่ยงจะซื้อไก่ทอดร้านโปรดมาฝากนะคะ"

"มินนี่จะเอาทาร์ตมั้ย? จะคนอื่นเอาอะไรเพิ่มอีกรึเปล่าคะ"

"แคลิฟอเนียโรลล์!!! ชอนซาแคริฟอเนียโรลล์นะ" จุนซูพูดขึ้นเสียงดังพลางชี้นิ้วขึ้นฟ้า

"จุนนี่...ทีอย่างนี้มาทำเป็นเสียงหวานเลยนะยะ ใครจะเอาอะไรอีกมั้ย"

"พี่ซื้ออะไรมาผมก็ชอบหมดนั่นแหละไม่เห็นต้องถามเลย ผมเชื่อใจพี่!"
ชางมินส่งตาวาวเป็นประกายมาให้

"จ้ะๆ...แล้วจะรีบเอามาให้ทันตอนเที่ยงนะคะ"

...

"พี่ชอนซา~" จีฮเยเดินโบกมือมาแต่ไกล

"นั่นไงจีฮเยมาพอดีเลยย..........จีฮเยยยยยยย~" ชอนซาโบกมือกลับ

"ว๊าวววว อยู่กันครบเลย สวัสดีค่ะพี่ๆ" จีฮเยก้มหัวทักทายทุกคน

"จีฮเยวันนี้แต่งตัวซะสวยเชียวนะ" ยุนโฮถามน้องสาวพลางจับตัวเธอหมุน

"แน่นอนอยู่แล้วค่ะพี่ยุน เดี๋ยวคุณสารถีวันนี้กัดเอา แต่งตัวไม่สวยทีไรซวยตลอด" จีฮเยเบ้ปาก

"5555 สารถีที่ว่านี่ สะพายกระเป๋าสีเหลืองอ๋อย แว่นตาสีแดง หัวทองๆใช่มั้ย" มิกกี้พูดขึ้น

"พี่รู้ได้ไงอ่ะ" จีฮเยทำหน้างง...ก็เธอไม่มีใครรู้นี่นานอกจากเธอ ชอนซาแล้วก็พี่เฮจิน

"แล้วก็ชื่อจองซูด้วยใช่มั้ย...นั่นไง ยืนเก็กอยู่นั่นกับพี่เฮจินตรงนู้นนนนน"
มิกกี้ชี้นิ้วไปทางบุคคลที่พึ่งเอ่ยชื่ออกไป

"ชอนซา~ จีฮเย~ พี่สาวมารับแล้วจ้าาาาาาา" เฮจินพี่สาวหน้าตาน่ารักยืนยิ้มโบกมือเป็นพัลลวัน

"สวัสดีค่ะ" เฮจินกล่าวทักทาย

"สวัสดีครับพี่เฮจิน พี่จองซู" ทั้ง5หนุ่มพูดขึ้นพร้อมกัน

"โอ้ววววววว หวัดดีๆ อยู่กันครบเลยนะวันนี้ มีอัดรายการเหรอ" จองซูยกมือขึ้นรับทักทาย แล้วยิ้มเท่

"ครับพี่ แล้ววันนี้พี่ว่างเหรอครับถึงมาเป็นสารถีให้สาวๆเค้าได้เนี่ย" ยุนโฮเกาหัวแกรกๆถามอย่างสงสัย...
ก็วงSuper Juniorน่ะงานเยอะพอๆกับดงบังชินกิเลยนี่นา

"ไม่ว่างหรอก...แต่เพื่อชอนซาที่นานๆจะกลับมาซักทีพี่เลยแลกเวลากับคังอินมันน่ะ"
จองซูพูดพลางเอาแขนเท้าไปที่ไหล่ของชอนซา

"พี่จองซูวันนี้ปากหวานนะคะ แอบแวบมาหาพี่เฮจินก็ว่ามาเถอะน่า...ไม่ต้องเอาหนูมาอ้างหรอก"
ชอนซาพูดแล้วผลักมืออกไปทำหน้างอน

"อะไรก๊านนนน น้องสาวตัวดีกลับมาจากอเมริกาทั้งที มันต้องมีอะไรพิเศษหน่อยสิ จริงมั้ย"
จองซูหันไปถามเฮจินพลางเอามือโยกหัวชอนซาไปพลาง

"ที่ชั้นล่ะไม่เห็นมีอะไรเลย เชอะ..." เฮจินงอน สะบัดหน้าไปอีกทาง

"อิอิ เห็นมั้ยพี่เฮจินงอนแล้ววว"ชอนซาเอานิ้วจิ้มจมูกจองซู

"นี่รีบไปกันเถอะค่ะ เดี๋ยวคนจะเยอะนะคะ" จีฮเยตัดบทแล้วดันหลังจองซูให้เดิน

"ฝากน้องสาวผมด้วยนะครับ" แจจุงก้มหัวฝากน้องสาว

"ฝากพี่สาวผมด้วยนะครับพี่จองซู ถ้าเกิดเป็นอะไรไปผมไม่ได้กินข้าวเที่ยงแน่ๆ"
ชางมินก้มหัวด้วยอีกคนแล้วเงยหน้าขึ้นมายิ้มกวนๆ

"นายนี่มันห่วงแต่ของกินจริงๆ สิน๊าาา มินเน้~~~ พี่จองซูปล่อยน๊าาาา...ทำไมต้องลากกันด้วยล่าาาา"
จองซูที่เห็นท่ากว่าจะลากันเสร็จคงอีกนานถือโอกาสลากแขนชอนซาทันที

"เอาน่าๆ เลิกเล่นเป็นเด็กๆแล้วไปกันได้แล้ว อีกแปบเดียวก็จะเที่ยงแล้วไม่ใช่เหรอ"
จองซูลากไปก็บอกไป

"อ๊ะจริงๆด้วย...ไปก่อนนะคะพี่ๆ" ชอนซาโบกมือลาพี่ชายน้องชายของเธอ

"ไปดีมาดีนะชอนซา จีฮเย...อย่าซื้อของกันเพลินจนลืมเอาข้าวเที่ยงมาให้พี่นะ"
ยุนโฮกำชับไล่หลังไป

"ค่าาาาาาาา" สองสาวประสานเสียงกัน แล้วทั้งหมดก็แยกย้ายกันไป ...หนุ่มๆดงบังชินกิทั้ง 5
ก็เข้าสตูดิโอเพื่อถ่ายทำรายการ
ส่วนชอนซา จีฮเย เยจินและจองซูก็มุ่งหน้าไปยังร้านอาหารเป็นอันดับแรก
เพื่อสั่งเสบียงไว้ก่อนแล้วค่อยมาเอาทีหลัง
.
.
แต่ทว่ามีแฟนคลับกลุ่มนึงมาเห็นเข้าพอดี และเกิดอาการไม่พอใจขึ้นที่เห็นผู้หญิง
อยู่กับศิลปินที่รักของพวกหล่อน แถมมีท่าทีสนิทสนมกันจนน่าหมั่นไส้

"นี่...ยัยคนนั้นน่ะมั้นเป็นใคร"

"ไม่รู้สิ แต่ดูท่าทางจะสนิทน่าดูเลยนะ เห็นแล้วน่าหมั่นไส้ชะมัด"

"คนนั้นจีฮเยน้องสาวพี่ยุนโฮไม่ใช่เหรอ...แล้วผู้หญิงคนนั้นเป็นเพื่อนจีฮเยเหรอ
หนอยใช้เพื่อนเป็นสะพานจีบผู้ชายเหรอเนี่ย"

"ต้องสั่งสอนซะหน่อยแล้ว"

"นั่นสิๆ...เอาเลยๆ"
.
.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ร้าน เบเกอรี่ เลิฟโฮม* 9.48น.

"อ้าว ชอนซากลับมาเมื่อไหร่จ้ะเนี่ย วันนี้ไม่พาน้องชายสุดหล่อมาด้วยเหรอ?"
พี่สาวเจ้าของร้านเบเกอรี่เอ่ยขึ้นอย่างจำได้
ก็ลูกค้าประจำนี่นา แถมลูกค้าพิเศษด้วย

"วันนี้น้องชายทำงานค่ะ เลยมาซื้อไปให้เค้าแทน" ชอนซาพูดพลางก้มดูเค้กมากมายในตู้

"แหม พี่ล่ะอิจฉาจังมีพี่สาวน่ารักๆแบบนี้" พี่สาวเจ้าของร้านเอ่ย

"อิจฉาอะไรกันคะ แหมพี่ก็...งั้นเดี๋ยววันนี้ซื้อเยอะๆเลย ^0^" ชอนซายิ้มตอบอย่างอารมณ์ดี

"จ้ะเลือกตามสบายเลยนะจ้ะ"

"เอาทาร์ตผลไม้รวม10อัน...ชีสเค้ก2 ช็อกโกเลิฟ3 คัทตาดส์เค้ก2 บูลเบอร์รี่2
เบรดสติ๊ก7กล่อง คุ้กกี้อัลมอนด์3กล่อง ช็อกโกแลตชิพ3กล่อง แล้วก็..."
ชอนซาชี้สั่งแบบไม่ลืมหูลืมตา

"ชอนซาจ้ะ...สั่งไปทำไมซะเยอะเชียว" เฮจินที่เห็นชอนซาสั่งอยากบ้าคลั่งถามขึ้น

"พี่เฮจินไม่รู้อะไร...พวกพี่น่ะกินกันเก่งจะตาย โดยเฉพาะพี่ชางมิน...เรื่องกินยกให้เค้าเลย
นี่ยังไม่พอด้วยนะคะเนี่ย" ชอนซาหันกลับไปสนใจของตรงหน้าต่อ

"เอ่อ...จ้ะๆ สั่งต่อเถอะ" เฮจินทำหน้าปลงๆแล้วเดินไปหาจองซูที่สั่งกาแฟเย็น
มานั่งกินรออยู่ที่โต๊ะอยู่ก่อนแล้ว

"ชูครีม20อัน แล้วก็ขอน้ำส้ม12ขวด แล้วก็โค้กเย็นเจี๊ยบบบบบ3กระป๋องนะคะ"

"จะเอาตอนนี้เลยมั้ย หรือจะให้พี่เอาไปส่งให้"

"อ๋ออ เดี๋ยวตอน11โมงกว่าๆจะมาเอานะคะ จัดของให้เรียบร้อยเลยนะคะ"

"จ้ะ แล้วพี่จะแถมให้พี่เศษเลย"

"ขอบคุณนะคะพี่สาวคนสวยยย"
.
.

"โห...แล้วเราจะขนไปยังไงกันเนี่ย" จองซูเกาหัวแกรกๆถามอย่างสงสัย

"แหมพี่จองซูซะอย่าง ชั้นถึงบอกให้พี่เอารถแวนมาไงล่ะคะ เอาล่ะ เราไปอีกร้านกันเถอะ"

"อือ...="="
.
.
.
.
.

ร้านมาอิซซอโย 10.00น.

"คุณลุงคะสั่งอาหารค่ะ^0^"

"อ้าววว ชอนซา ไม่เจอกันตั้งนานแหนะ แล้วพวกพี่ชายหล่อๆไม่มาด้วยกันเหรอ"

"วันนี้ทำงานทั้งวันแหละค่ะ หนูเลยมาสั่งข้าวไปให้น่ะค่ะ"

"แล้ววันนี้จะเอาอะไรล่ะ ลุงจะทำให้พี่เศษเลยล่ะ"

"อืมมม เอาอะไรดีล่ะ สปาเกตตี้ปลาหมึก2 สปาเกตตี้กุ้ง2 ข่าวห่อสาหร่าย...ขอเซตใหญ่เลยนะคะ
ซุปไข่ขอแครอทเยอะๆนะคะ อืม..."

"แล้วก็ข้าวหน้าหมูทอดด้วยใช่มั้ยจ้ะ"

"ค่ะๆ ขอซัก 5 เลยนะคะ...แค่นี้น่าจะพอแล้วนะ"

"ก็น่าจะพอนะคะพี่ชอนซา พวกพี่ๆเค้าเล่นเกมกันนี่นาวันนี้ เดี๋ยวจุกตายกันพอดีถ้ากินขนาดปกติอ่ะนะ"
จีฮเยตอบ

"แล้วเธอล่ะจะกินอะไรมั้ย?" ชอนซาหันไปถามจีฮเย

"ไม่หรอกค่ะ ชั้นจะไปกินกับพี่จองซูแล้วก็พี่เฮจินน่ะค่ะ" จีฮเยยิ้มสดใส

"อืมมม...ดีจังน๊าาา..." ชอนซาเปรยตาไปยังคู่รักหวาน

"แหะๆ" เฮจินที่ดูเหมือนจะรู้สึกตัวหัวเราะเฝื่อนๆ

"ไปสวีทกันแล้วไม่ชวน" ชอนซาอมลมแก้มป่อง

"เอาน่าๆ คราวหน้าจะไป Lotte World กันดีมั้ย?" เฮจินพูดเอาใจ

"เย่ๆ ~ พี่เฮจินใจดีที่สุดเล้ยยยยย" ชอนซาเลยกระโดดเข้าไปหอมแก้มเฮจินฟอดใหญ่

"ชั้นต้องเป็นคนขับรถอีกล่ะสิเนี่ย" จองซูทำหน้าเซ็งในโชคชะตาของตัวเอง
ที่ไม่ว่าไปไหนก็ต้องเป็นคนขับรถทุกที

"เอาน่าๆพี่จองซู...นานๆชั้นจะได้กลับมานะ แค่นี้ไม่เป็นไรหรอกนะ นะ นะ"
ชอนซาเอาแก้มถูแขนจองซูพลางทำหน้าตาน่ารักสุดชีวิต

"คุณลุงคะ ตอน11โมงกว่าๆจะมาเอานะคะ" ชอนซาหันไปบอกคุณลุง
ที่กำลังอมยิ้มมองดูด้วยความเอ็นดูอยู่ที่เคาท์เตอร์

"เอาล่ะ...เรามีเวลาครึ่งชั่วโมงกว่าๆ เรารีบไปกันเถอะ" จองซูเอ่ยขึ้นแล้วใช้นิ้วควงกุญแจรถ
.
.
.

แล้วการช็อปปิ้งแบบมาราธอนภายในเวลาครึ่งชั่วโมงก็เริ่มต้นขึ้น!!

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

12.00น. สตูดิโอรายการ X-man

"พี่จุงกี้ พี่ยุนนี่ พี่มิกกี้ มินนี่ จุนนี่...ชอนซามาแล้วววว!! หิวกันรึยังคะ นี่ให้พี่จองซูซิ่งมาเลยนะเนี่ย"
ชอนซาหอบของกินทั้งหมดเข้ามาในสตูดิโอด้วยตัวของเธอเองอย่างร่าเริง
ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าผู้หญิงตัวเล็กๆจะหอบบรรดาของกินขนาดมหึมานั้นเข้ามาได้คนเดียว

แต่สิ่งที่ทำให้เธอแทบช็อคก็คือ...บรรดาอาหารที่มากมายก่ายกองที่อยู่ข้างหน้าเธอ
ทุกกล่องมีโลโก้ของ SUPPORT TVXQ และ HERO Union อยู่เต็มไปหมด
แถมแต่ละอย่างก็มีแต่อาหารแพงๆ และของโปรดของพี่ชายน้องชายเธอทั้งนั้นเลย

"อ๊า~ ลืมไปสนิทเลยว่าชอนซาไปหาของกินมาให้" มิกกี้ที่กำลังกินไปหัวเราะไป
หันมาเจอพอดีจึงพูดขึ้น

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ...ชั้นก็ลืมไปว่าต้องมีแฟนคลับเค้าเอาอะไรมาให้...ชั้นนี่แย่จังเลยนะคะที่ลืม"
ชอนซายิ้มกลบเกลื่อน

"ชอนซา...กินอะไรมารึยังล่ะ" แจจุงถามอย่างห่วงใย

"อ๋ออ กินมาแล้วค่ะ พี่จองซูพาไปกินร้านอร่อยๆตั้งหลายที่แหนะ" ชอนซาโกหกไปยิ้มไป
ทั้งๆที่ตัวเองยังไม่ได้กินอะไรเลย

"แหม มีความสุขจังนะ พวกเราล่ะหิวแทบตาย แต่เธอกลับไปกินอย่างสนุกสนาน"
จุนซูแอบกัดโดยที่พายบลูเบอร์รี่ชิ้นโตยังอยู่คาปาก

"ไม่เป็นไรหรอกพี่ เดี๋ยวผมจัดการเอง ^o^" ชางมินพูดอย่างดีใจพลางเดินเข้ามาช่วยถือ

"อื้อ พี่ก็ยังไม่อิ่มเท่าไหร่เลย มา...เดี๋ยวพี่จะกินต่อ" มิกกี้พูดพร้อมกับเดินมาเลือกของในถุงไปกิน
ทั้งๆที่หน้าตาก็บอกว่าอิ่มเต็มที่แล้ว

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เดี๋ยวเก็บไว้กินทีหลังก็ได้"

"ชอนซา..." แจจุงพูดเหมือนจะรู้ว่าเธอกำลังโกหก

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่จุงกี้ เดี๋ยวชั้นไปโทรศัพท์หาจีฮูก่อนนะคะ" ชอนซายิ้มแล้วเดินหมุนตัวหันหลังกลับไป
พร้อมกับน้ำตาที่เริ่มหยด...

"จีฮู...นี่ชอนซานะ..." ทุกคนได้ยินเพียงแค่นั้นก่อนที่ชอนซาจะเดินลับหายไปนอกสตูดิโอ
.
.

"เอาน่า เค้าคงไม่เป็นไรหรอก รายนั้นขี้น้อยใจเมื่อไหร่กันล่ะ"
จุนซูพูดขึ้นพลางเก็บกล่องอาหารที่กินเสร็จแล้วใส่ถุงทิ้ง

"ขอให้เป็นอย่างนั้นเถอะ เมื่อกี้ดูท่าทางแปลกๆ" แจจุงเอ่ยขึ้นพลางนั่งลงที่เก้าอี้แล้วทำหน้าเครียด

"งั้นเดี๋ยวผมไปดูพี่ก่อนนะ" ชางมินทำท่าจะลุกขึ้น

"ดงบังชินกิครับ...ขอเชิญเซตผม แต่งหน้าเลยนะครับ" เสียงสต๊าฟก็ดังขึ้นขัด

"อ่าาา...ผมจะไปหาพี่ =[]= ...อ๊ากกกกกกกก อย่าพึ่งเซ่..." สไตล์ลิสต์ ช่างแต่งหน้า
ช่างทำผมก็เข้ามารุมชางมินทันที

"พี่คร๊าบบบบ ผมว่างแล้วจะรีบไปทันทีเลยน๊าาาาา..." ชางมินตระโกนลั่น
ทั้งๆที่กำลังโดนบรรดาช่างทั้งหลายรุม

.
.
.

"ชอนซาโทรมาพอดีเลย ชั้นว่าจะโทรไปหาเธออยู่พอดี อ้าววว!!! นั่นร้องไห้อยู่เหรอ...
ไม่เอาน่า ทะเลาะกับจุนนี่เหรอ ไม่เอาน่า ทะเลาะกันทุกทีไม่เบื่อรึไง"

"เปล่านะจีฮู...ชั้นไม่ได้ทะเลาะกับจุนนี่...ชั้นแค่รู้สึกว่าตัวเองเป็นน้องสาวแย่มากๆเลย"

"หืม?? เกิดอะไรขึ้นชอนซา"

"ชั้นก็แค่ลืมไปว่าพวกพี่ๆเค้ามีแฟนเพลงดูแลอยู่ ตอนที่พี่ๆเค้าเหนื่อย...
ชั้นกลับไปช็อปปิ้งอย่างสนุกสนาน ชั้นมันแย่จริงๆ"

"ชอนซา...ไม่มีใครเค้าว่าเธอหรอก แล้วอีกอย่าง...เธอก็เป็นน้องสาวที่น่ารักที่สุดเลยนะ"

"ขอบคุณนะคะจีฮู แล้วมีเรื่องอะไรเหรอคะเมื่อกี้"

"เธอต้องกลับอเมริกาวันที่30นี้นะ ไม่งั้นเราชวดงานใหญ่แน่"

"คะ?? วันที่30 อ๊าาาา วันที่30มีโชว์เคสนะคะ ชั้นสัญญากับพี่ๆเค้านี่นาว่าชั้นจะไปดู"

"เหรอ...อืม ไม่เป็นไรหรอก ไว้ใกล้ๆวันค่อยหาทางอีกทีแล้วกัน"

"ค่ะ ...............จีฮู..."

"อะไร??"

"คิดถึงจีฮูนะ"

"อื้อคิดถึงเหมือนกัน"

"อ๊ะ...พวกเธอเป็นใครน่ะ ปล่อยชั้นนะ"

"ชอนซา?? เกิดอะไรขึ้น?? ชอนซา!!!!" อีกฝากนึงจีฮูตะโกนใส่โทรศัพท์อย่างตกใจ
และสัญญาณก็ตัดไป จีฮูรีบกดเบอร์ของเธอกลับอย่างรวดเร็วแล้วโทรออก...
แต่ก็ไม่มีสัญญาณตอบรับ

"เฮ้ยย เกิดบ้าอะไรขึ้นอีกล่ะเนี่ย ต้องโทรหาเจ้าพวกนั้น" แล้วจีฮูก็โทรเข้าเครื่อง
ของยุนโฮก่อนเป็นอันดับแรก...ไม่มีคนรับ...

เบอร์ของแจจุง...ไม่มีคนรับ...

เบอร์ของชางมิน...ไม่มีคนรับ...

เบอร์ของจุนซู...ไม่มีคนรับ...

และเบอร์ของมิกกี้...ก็ไม่มีคนรับอีกเช่นกัน...

"เฮ้ยย เจ้าพวกบ้านั่นไปไหนกันนะ ทำไมไม่มีใครรับเลยซักคน
น้องสาวพวกนายเกิดเรื่องไม่รู้เป็นตายยังไงนะเว้ยยยย
ทำยังไงดีวะเรา...ส่งแมจเสจไปก่อนแล้วกัน...โอ๊ยยยย อะไรกันวะวันนี้...ทำไงดีๆๆๆๆ"
จีฮูวิ่งวุ่นเป็นหนูติดจั่น

"เออออ...จีฮเย!!! ต้องโทรหาจีฮเย"

"จีฮเย!!! นี่พี่จีฮูเองนะ ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน เกิดเรื่องใหญ่แล้วว"

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ทันทีที่ชอนซาก้าวพ้นประตูของสตูดิโอ แฟนคลับผู้หญิงกลุ่มนึงก็ตามเธอทันที
ผู้หญิงคนนึงที่ทาเล็บสีดำก็เอื้อมมือของเธอมาดึงแขนชอนซาไว้

"อ๊ะ...พวกเธอเป็นใครน่ะ ปล่อยชั้นนะ" ชอนซาสะบัดแขนอย่างแรงและหลุดจากการถูกดึง

"มากับพวกเราหน่อยสิ" ผู้หญิงคนนั้นยังไม่ยอมและดึงแขนเธออีกครั้ง

"ทำไมชั้นต้องไปกับพวกคุณด้วย ปล่อยชั้นนะ!" เธอพยายามที่จะสะบัดแขนอีกที...
แต่คราวนี้ไม่เป็นผล พวกนั้นจับเธอแน่นและแรงขึ้น

"นี่!! พวกเราขอให้มาดีๆนะ ให้ความร่วมมือหน่อยสิ" ผู้หญิงพวกนั้นเริ่มตะคอก
แฟนคลับกลุ่มอื่นเริ่มมองดูพลางกระซิบกระซาบกัน

'นี่ๆ เห็นมั้ย น่าสงสารเนอะ แต่ก็หมั่นไส้ ชอบทำตัวสนิทกับดงบังดีนัก ต้องเจอแบบนี้แหละ'

"ไม่ไปไง บอกว่าไม่ไปก็ไม่ไปสิ"เธอปฏิเสธเสียงแข็ง

เพี๊ยะ!!!

ฝ่ามืออันหยาบเล็กน้อยฟาดลงบนหน้าขาวใสไร้เครื่องสำอางของชอนซา
จนเกิดรอยนิ้วมือแดงเป็นแถบน่ากลัว

"บอกให้มาดีๆไม่ได้ชั้นก็ต้องใช้กำลังนะ"

"ฮืออๆๆ ชั้นเจ็บนะ มาตบหน้าชั้นทำไมเล่า ชั้นไม่รู้จักพวกคุณซักหน่อย"
ชอนซาเอามือข้างที่เหลือลูบแก้มตัวเองแล้วน้ำตาก็เริ่มไหลลงมาอีก

"ลากนังนี่ไปไหนดี" พวกนั้นหันหน้าปรึกษากัน

"ดาดฟ้าๆ"

"อื้อๆ"

"ปล่อยชั้นน๊าาาาาาาาาาาาาาา มินนี่!!!!!!!!! มินนี่ช่วยพี่ด้วยยยยยย" ชอนซาตะโกน
พลางโดนลากไปยังลิฟต์ที่อยู่ไม่ห่างนัก...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ระหว่างที่กำลังอัดรายการ X-man ในเกมโหนราว รอบสุดท้าย
ชางมินที่พึ่งโหนไปได้ซักพักหลังจากที่จุนซูร่วงลงไปแล้ว

'มินนี่!!!!!!!!!!!!!'

"หืม??" เขาก็ลื่นราวโหนนั้นลงมาทันที ท่ามกลางความงงันของคนอื่นๆในทีมและทีมฝ่ายตรงข้าม
ชางมินรีบหัวเราะกลบเกลื่อนแล้วก็เดินไปข้างๆยุนโฮทันทีแล้วถาม

" พี่ยุนโฮเรียกผมเหรอครับเมื่อกี้น่ะ" ชางมินถามไป ยืนหัวเราะเกมที่กำลังดำเนินอยู่อย่างดุเดือดไปพลาง

"เปล่านี่...นายหูแว่วมั้งชางมิน ชั้นจะเรียกนายทำไม" ยุนโฮตอบโดยที่ไม่หันมามองแม้แต่น้อย
เพราะมัวแต่สนใจเกมมันส์ๆข้างหน้าอยู่

"สงสัยผมคงจะหูแว่วไปมั้ง...แต่เสียงคล้ายๆพี่ชอนซาเลย...ผมเป็นห่วงพี่เค้าจัง"
ชางมินนั่งยองๆลงพูดอย่างเหนื่อยอ่อน

"คิดมากน่ะชางมิน ชอนซาน่ะเหรอจะเป็นอะไรไป ไม่มีทางหรอก...คิดมากๆ"
ยุนโฮตบหลังชางมินเบาๆแล้วกลับไปสนใจเกมต่อ

"ครับ" ชางมินคิดว่าตัวเองคงจะเป็นห่วงมากไปเองหรือไม่เขาก็คงจะกินมากไป...
เขาสลัดเรื่องนี้ออกจากหัวไปโดยไม่ได้เอะใจถึงเหตุการณ์เมื่อครู่เลย

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

หลังจากที่จีฮเยได้รับโทรศัพท์จากจีฮูแล้ว เธอก็รีบบอกจองซูและเฮจินที่กำลังซื้อตั๋วหนังอยู่
และเล่าเรื่องที่พึ่งได้ยินให้ฟังทันที

"ตายแล้ว!! ชอนซาจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ พวกแฟนคลับยิ่งไม่รู้จักอยู่ด้วย มีหวังแย่แน่ๆเลย"
เฮจินตกใจจนเผลอตัวเขย่าแขนจองซูอย่างแรง

"อะไรนะ...เอ้อพี่ครับ ผมยกเลิกตั๋วเมื่อกี้นะครับ ขอบคุณครับ"
จองซูบ่นอุบแล้วรีบรับบัตรเครดิตคืนอย่างรวดเร็วก่อนที่จะลาก 2 สาวขึ้นรถอย่างรวดเร็ว

"พี่ชอนซาต้องแย่แน่ๆเลย" จีฮเยบ่นอย่ากระวนกระวาน พลางนั่งอย่างไม่สงบนักอยู่ที่เบาะหลัง

"ไม่เอาน่าจีฮเย...อาจจะแค่เรื่องเข้าใจอะไรผิดน่ะ" เฮจินพยายามปลอบใจจากทางเบาะหน้า

"ขอให้เป็นแค่นั้นเถอะ...จับดีๆนะ ชั้นจะซิ่งแล้ว" จองซูบอก 2 สาวก่อนที่จะกระแทกเท้าใส่คันเร่ง

"มีตอนไหนบ้างล่ะยะที่นายไม่ขี่รถเร็วน่ะ" เฮจินหันไปทำเสียงดุใส่

"ก็ตอนที่เธอนอนหลับในรถชั้นไง" จองซูหันมาตอบเสียงหวานพร้อมส่งยิ้มเป็นประกาย

"โอ๊ยยยยย พี่คะ...เรากำลังเครียดๆกันนะคะ" จีฮเยยื่นหน้ามาขวางระหว่างทั้งคู่

"จ้ะๆ ไม่เล่นแล้วๆ" จองซูตอบแล้วก็หันไปตั้งใจขับรถอีกครั้ง

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

หน้าสตูดิโอรายการ...ทั้ง3คนรีบวิ่งมาอย่างรวดเร็ว แล้วจีฮเยก็ถูกเรียกตัวไว้โดยเด็กผู้หญิงคนนึง

"พี่จีฮเยคะ เพื่อนพี่คนที่มากับพี่เมื่อตอนสายๆเค้าเป็นใครกันเหรอคะ"

"ชอนซาๆ เป็นพี่สาวของพี่ชางมินไง แล้วน้องๆเห็นเค้ามั้ย เค้าถูกจับตัวไปไหนแล้วไม่รู้
พวกพี่กำลังตามหาอยู่" จีฮเยถามอย่างร้อนรน พอๆกับเฮจินที่อยู่ข้างๆ

"พี่สาวของพี่ชางมินเหรอคะ!!?? แย่แล้วล่ะค่ะ แฟนคลับกลุ่มนึงลากตัวพี่เค้าไปบนดาดฟ้าแล้ว"
เด็กผู้หญิงคนนั้นตอบอย่างตกใจ

"หา??? โอ๊ยจะบ้าตายยย" จีฮเยตบหน้าผากตัวเองและทำท่าเหมือนจะเป็นลมเอาตรงนั้นเสียให้ได้

"จองซูเรารีบไปช่วยชอนซากันเร็ว" เฮจินบอกแล้วลากมือจีฮเยวิ่งไปที่ลิฟต์

แล้วทั้งหมดก็กดปุ่มลิฟต์รัวอย่างบ้าคลั่ง
.
.
.
.

ดาดฟ้า...ทั้ง 3 พุ่งทะยานเปิดประตูอย่างรวดเร็ว

"ชอนซา!!!!" ทั้ง 3 ตะโกนเป็นเสียงเดียวกัน

"พวกแกเป็นใครน่ะ" ผู้หญิงเล็บดำถามขึ้น

"อ๊ะ!! พี่จองซูนี่นา"

"ไหนๆ ใช่จริงๆด้วย พี่จองซูแห่งซูจู!! พี่เค้ามาทำอะไรที่นี่น่ะ" ผู้หญิงในกลุ่มนั้นเริ่มซุบซิบกัน

"พวกเธอจะทำอะไรเค้าน่ะ" เฮจินชี้หน้าถาม

"ก็ผู้หญิงคนนี้ตีสนิทกับดงบังชินกิของพวกเราเกินหน้าคนอื่นนี่คะ
แล้วนี่ก็คงจะหลอกใช้ให้พี่จีฮเยเป็นสะพานด้วยล่ะค่ะ"
ยัยผู้หญิงเล็บดำหันหน้ามาตอบจีฮเยด้วยใบหน้าที่บอกว่า'ยัยนั่นน่ะผิดเองนะ'

"จะบ้ากันไปใหญ่แล้วนะ นั่นพี่ชอนซานะ...พี่เค้าเป็นพี่สาวของพี่ชางมินที่ไปอยู่อเมริกาต่างหากล่ะ"
จีฮเยตอบอย่างหัวเสีย

"หาาาา????" ทั้งหมดร้องขึ้นพร้อมกัน

"พี่ล้อเล่นใช่มั้ย??" ผู้หญิงผูกโบว์สีฟ้าถามขึ้น

"ไม่เล่นแล้วจ้ะน้องสาว นี่ถ้าชางมินมันรู้ว่าพวกเธอทำแบบนี้กับพี่สาวสุดที่รักของเค้าล่ะก็...
พี่ไม่อยากจะคิดเลย" จองซูเอียงคอยิ้มอย่างเยือกเย็น

"ชอนซาเป็นยังไงบ้าง...ว๊ายยย ดูหน้าซิ มีแต่รอยนิ้วมือเต็มไปหมดเลย...นี่พวกเธอตบเค้าใช่มั้ย?
ชั้นถามว่าใช่มั้ย??" ทันที่ที่เฮจินวิ่งฝ่าเข้าไปกลางวงเห็นสภาพของชอนซาก็ร้องโวยวายขึ้น
ก็แก้มทั้งสองของชอนซามีแต่รอยนิ้วแดงเต็มไปหมด เหมือนใครเอาบลัชออนมาทาไว้
แถมผมเผ้าเสื้อผ้าก็ยุ่งเหยิงต่างจากตอนที่พึ่งจากกันตะกี้ลิบลับ

"..." ไม่มีใครตอบ

"ชั้นถามอยู่นะ!!!" เฮจินถามขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ด้วยนำเสียงที่เกรี้ยวกราดกว่าเดิม

"เฮจินใจเย็นๆ" จองซูเข้ามานั่งลงข้างๆเฮจิน

"จองซู...ชอนซากำลังบาดเจ็บนะ จะให้ชั้นใจเย็นเหรอ" เฮจินเริ่มน้ำตาคลอ...
ก็น้องสาวของเธอเจ็บถึงขนาดนี้...พี่สาวคนนี้จะทนดูได้ยังไง

"พี่เฮจินคะ...ชั้นไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ แค่เข้าใจผิดนิดหน่อย" ชอนซายิ้มทั้งน้ำตา แล้วเริ่มดันกายขึ้น

"นี่เหรอนิดหน่อย...ถ้าแจจุงรู้เข้านี่พี่ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนเลยนะ"
เฮจินปาดน้ำตาแล้วช่วยพยุงตัวของชอนซาขึ้น

"ไม่ใช่ความผิดของพี่สักหน่อยนี่คะ...โอ๊ยย" ชอนซาร้องขึ้นพลางจับที่ขา...
สงสัยว่าจะเป็นตอนที่พวกนั้นผลักเธอล้มลงกระแทกกับขั้นบันได

"ตายแล้วชอนซาาาา ให้พี่ดูหน่อยซิว่ามีตรงไหนหักมั่งมั้ย...พวกเธอนี่ใจร้ายกันมากเลยนะ
ถ้าพวกชั้นมาช้าไปอีกนิดเดียว...โอ๊ยยยชั้นไม่อยากจะคิดเลย" เฮจินร้องอย่างอารมณ์เสีย

"ขอโทษค่ะๆๆ" แล้วพวกนั้นก็รีบวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

"ให้มันได้อย่างงี้สิ" จองซูบ่นอย่างหัวเสีย

"เดินไหวมั้ย" จองซูถามขึ้น

"ก็พอไหวค่ะ...อ๊ะ" ชอนซาพยายามลุกขึ้นแล้วก็ทรุดลงไปอีก

"งั้นพี่อุ้มไปส่งที่ห้องพักดงบังชินกิแล้วกันนะ...ให้พวกนั้นดูแลคงจะดีกว่า"
แล้วจองซูก็ช้อนตัวเธอขึ้นมาแล้วเดินออกมาจากดาดฟ้าโดยมีจีฮเยวิ่งไปกดลิฟต์
และเฮจินเดินตามอย่างเป็นห่วงอยู่ไม่ห่าง

"รบกวนด้วยนะคะ" ชอนซาก้มหัวขอบคุณครั้งแล้วครั้งเล่าในอ้อมแขนของจองซู
แล้วจองซูก็อุ้มชอนซาไปส่งที่ห้องพักของดงบังชินกิ ทำเอาสไตล์ลิสต์ที่นั่นแตกตื่นเป็นการใหญ่
.
.

"ว๊ายย น้องชอนซาเป็นอะไรคะนั่น!!! ต้องยัยพวกแฟนคลับจอมโหดนั่นแน่ๆเลย ใจร้ายกันจังเลยนะ"
เสียงสไตล์ลิสต์สาวดังขึ้น

"พี่คะขอยืมกล่องเครื่องสำอางหน่อยนะคะ" เฮจินเอ่ยพลางดึงเก้าอี้ให้ชอนซาที่จองซูอุ้มมานั่งลง

"จะเอาไปทำอะไรคะ" พี่สไตล์ลิสต์ยังคงสงสัย

"จะเอามาแต่งให้มันไม่เห็นรอยน่ะค่ะ ไม่อยากให้หนุ่มๆดงบังเค้าตกใจ" เฮจินตอบ

"ชอนซา...เรื่องนี้ต้องบอกยุนโฮกับแจจุงนะ" จองซูจับไหล่ของชอนซาแล้วพูดขึ้นมา

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พี่เค้ามีเรื่องวุ่นวายพอแล้ว ชั้นไม่อยากให้พี่เค้าต้องเป็นห่วงชั้นไปมากกว่านี้...
แล้วก็อย่าบอกพวกเค้านะคะว่าชั้นเจออะไรมา" ชอนซาจับแขนจองซูกันเฮจินเป็นเชิงขอร้อง

"แต่ว่า..." เฮจินเหมือนจะคัดค้าน

"นะคะ...ชั้นขอร้องนะคะ" ชอนซาก้มหัวขอร้อง

"เอางั้นก็ได้...แต่ถ้ามีครั้งหน้า พี่จะบอกยุนโฮกับแจจุงนะ" เฮจินพูดอย่างอ่อนใจ

"ค่ะ...พี่เฮจินน่ารักที่สุดเลย"

"เลิกพูดเถอะ พี่จะแต่งหน้าให้นะ" แล้วเธอก็หยิบรองพื้นขึ้นมาทาให้


รองพื้นที่ลงไว้ที่หน้าพอจะกลบเกลือนไปได้บ้างแต่ถ้าสังเกตก็จะเห็นว่ามันบวมขึ้นกว่าเดิม
เฮจินบรรจงแต่งหน้าอย่างสุดฝีมือเลยทีเดียว...
และทันทีที่แต่งหน้าเสร็จ

"เกิดอะไรขึ้นชอนซา!! ทำไมพี่จีฮูถึงส่งแมจเสจมาบอกว่าเธอหายไป" ยุนโฮกับแจจุงที่วิ่งเข้ามาอย่างร้อนใจ
พูดขึ้นเป็นเสียงเดียวกันหลังจากที่พวกเขาได้พัก สมาชิกดงบังชินกิก็ได้รับแมจเสจข้อความเดียวกัน

- ชอนซาหายไปไหนไม่รู้...เสียงเหมือนว่าถูกจับตัวไป -

พวกเค้าแบ่งกันออกตามหา โดยยุนโฮไปกับแจจุง มิกกี้ไปกับชางมิน และจุนซูวิ่งไปหาคนเดียว
ทันที่ที่ช่างแต่งหน้าคนนึงเห็นยุนโฮก็รีบตะโกนเรียกให้มาที่นี่...ส่วนจุนซู เห็นยุนโฮกับแจจุงวิ่งมาก็เลยวิ่งตาม
มิกกี้กับชางมินวิ่งไปกันไกลแล้วเลยเรียกไว้ไม่ทัน

"เอ่อ..." ชอนซาอึกอักไม่กล้าตอบ

"เธอทำให้พวกเราเป็นห่วงนะ รู้ตัวมั้ย" จุนซูกอดอกถามด้วยสายตาหงุดหงิดตามแบบฉบับของเค้า

"ไม่มีอะไรหรอก จีฮูแค่เข้าใจผิดนิดหน่อย จีฮูน่ะชอบตกใจอะไรเกินเหตุ" ชอนซาก้มหน้าหลบสายตาตอบ

"ชางมินมันวิ่งพล่านหาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ออกไปตามหาชางมินกันเถอะ" แจจุงเอ่ยชวน

"พี่ครับบบ!!! พี่ไปไหนมาครับ พวกเราเป็นห่วงพี่มากนะ" ชางมินวิ่งอย่างเหนื่อยหอบ
เข้ามากอดชอนซาอย่างเป็นห่วง

"พี่แค่ออกไปคุยเรื่องงานกับจีฮูเท่านั้นเอง แล้วพี่จองซู พี่เฮจินแล้วก็จีฮเยก็เอาของที่พี่ลืมมาให้น่ะ
...ไม่มีอะไรหรอก"

"งั้นไปดูผมถ่ายรายการต่อนะ ต่อไปผมจะเต้นโชว์แล้วนะ ผมตื่นเต้นจังเลยอ่ะ...
ครั้งแรกที่ผมมาเลยนะเนี่ย" ชางมินพูดอย่างตื่นเต้น

"อื้อ ไปกันนะชางมิน" พอชอนซาลุกขึ้น เธอก็ทรุดลงกับพื้นทันทีเลย แต่ดีที่ชางมินไหวตัวทัน
เลยประคองเธอไว้ได้พอดีเลย

"พี่...ขาพี่เป็นอะไร" ชางมินถามอย่างเป็นห่วง

"ไม่มีอะไรหรอกแค่สะดุดบันไดเท่านั้นแหละ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกคงจะแค่ขาแพลงนิดหน่อย^o^"
ชอนซายิ้มกลบเกลือน

"นิดหน่อยที่ไหนกันเล่า" จีฮเยพึมพำขึ้นมาเบาๆ

"เมื่อกี้ว่าไงนะจีฮเย?" ยุนโฮได้ยินแว่วๆเลยถามขึ้น

"ป่าวๆค่ะ ไม่มีอะไร แค่พึมพำเฉยๆ" จีฮเยก้มหน้างุดๆแล้วอ้อมไปหลบหลังจองซู

"แล้วนี่ใครแต่งหน้าให้เธอน่ะ แต่งซะหนาเชียวจะไปเล่นงิ้วรึไง"
จุนซูที่ดูเหมือนจะสังเกตเห็นความผิดปกติถามขึ้นพลางมองดูด้วยสายตาจับผิด

"พี่แต่งให้เองแหละ อยากให้ชอนซาลองแต่งดูบ้างน่ะเผื่อจะสวยขึ้น เป็นไงล่ะ...สวยมั้ย?" เฮจินเอ่ยขึ้น

"คนที่ปกติไม่ชอบแต่ง...วันนี้กลับยอมง่ายๆ แปลกเนอะ เธอปิดบังอะไรเราอยู่ชอนซา?"
แจจุงเริ่มเท้าเอวตามที่เคยชินถาม

"ปะ ป่าว...ไม่มีๆ" เธอไม่ตอบแถมยังก้มหน้าหลบอีก...มันต้องมีอะไรแน่ๆ แจจุงชักเริ่มหงุดหงิด

"ชอนซา!!!" แจจุงขึ้นเสียงดัง

"ก็ไม่มีอะไรแล้ว..."

"พี่จองซู...เกิดอะไรขึ้นครับ" แจจุงหันไปถามจองซูที่ยืนอยู่ข้างๆด้วยสายตาที่เหมือนคุณแม่
จ้องจับผิดเวลาลูกทำผิดยังไงอย่างงั้น

"เอ่อ..." จองซูยิ้มแหยๆแต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรไปมากกว่านั้น

"พี่เฮจิน..." แจจุงหันเป้าหมายไปรายต่อไป

"แหะๆ...พี่เล่าไม่ได้จ้ะ" เฮจินยิ้มแบบจองซูแล้วเบียดกายเข้าไปชิดจองซูมากขึ้น

"จองจีฮเย!!" แจจุงขึ้นเสียงใส่เป้าหมายสุดท้ายอย่างเริ่มมีอารมณ์ที่การสอบสวนไม่เป็นไปตามคาด

"ง่าาา...หนูบอกไม่ได้" จีฮเยตอบมาจากข้างหลังจองซู

"ถ้าไม่มีใครบอก...ชอนซาวันนี้เธอไม่ต้องกินข้าว แล้วก็กลับอเมริกาไปซะ"

"แจจุง...ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้นะ ชอนซาไม่ผิดนะเรื่องนี้"

"แล้วใครผิดกันล่ะครับ"

"โอ๊ยยย เล่าก็ได้ พี่ชอนซาชั้นขอโทษนะ" จีฮเยระเบิดขึ้นกลางบรรยากาศที่อึดอัดนี้
พลางมองไปที่ชอนซาเป็นเชิงขออนุญาต เมื่อเห็นเธอผงกหัวเป็นคำตอบก็เล่าเรื่องทั้งหมด
ตั้งแต่ที่จีฮูโทรมาบอกจนถึงก่อนที่พวกพี่ชายของเธอจะเข้ามา
.
.

"พี่ครับเจ็บมากมั้ย...ผมนี่แย่จัง...เป็นน้องชายที่แย่มากๆเลยทั้งๆที่ตอนนั้นผมได้ยินเสียงพี่เรียกผมแล้ว..."

"ไม่หรอกมินนี่...พี่ผิดเองที่เดินออกไปแบบนั้น...พี่ผิดเองแหละ...พี่ผิดเอง"
แล้วน้ำตาที่มันควรจะหายไปก็เอ่อขึ้นอีกครั้ง
แต่แทนที่จะร้องคนเดียว...ก็ร้องมันทั้งพี่สาวน้องชาย

"เอาเถอะ...มันผ่านไปแล้ว ต่อไปพวกนั้นคงไม่มีใครกล้ายุ่งกับเธอแล้วล่ะ รู้กันหมดแล้วนี่
ว่าเธอเป็นพี่สาวของชเวกังชางมินผู้โด่งดังเราจะได้เลิกไปเที่ยวกับเธอแบบหลบๆซ่อนๆซักที"
มิกกี้ที่เงียบอยู่นานก็พูดขึ้นมาซักที

"ชั้นนึกว่านายเป็นใบ้ไปแล้วซะอีก" จุนซูแอบกัด

"หุบปากไปเลยจุนซู นิสัยกับหน้าตานายนี่มันคนละเรื่องกันจริงๆ...จุนโฮยังนิสัยดีกว่าตั้งเยอะ"
มิกกี้ตอกกลับบ้าง

"เอาล่ะๆ พอๆ เลิกกัดกันได้แล้ว ไปทำงานกันต่อเถอะ"

"ผมไปเปลี่ยนชุดแปบนึงนะครับ แล้วผมจะพาพี่ไปดูตอนผมเต้นนะ...แปบนึงนะ"

"เอ้า!!! หนุ่มๆเราเสียงเวลากันมามาแล้วนะจ้ะ รีบๆเปลี่ยนชุดแล้วอัดรายการต่อได้แล้ว"

"คร๊าบบบบบบ"
.
.
.

"พี่นั่งตรงนี้นะ...มองดูน้องชายสุดหล่อของพี่เต้นนะ^o^" ชางมินวางชอนซาที่เค้าอุ้มมา
ลงอย่างเบามือที่เก้าอี้ที่แจจุงยกมาให้พลางจัดเสื้อสูทสีแดงให้เข้าที่

"จ้าาา มินนี่สุดหล่อของพี่สาววว" ชอนซาขยับตัวให้นั่งพอดีกับเก้าอี้แล้วเอื้อมมือไปจัดเนคไทให้ชางมิน

"พี่ต้องเต้นคนแรกสินะ...เอาล่ะชอนซา...พี่จะเต้นให้เธอหัวเราะให้ได้เลย!!!"
ยุนโฮยืนตรงขึ้นแล้วทำท่าตลกๆใส่

"แล้วจะคอยดูนะพี่ยุนนี่ พยายามเข้าล่ะ"

"อื้อ พี่น่ะสุดๆอยู่แล้ว" ยุนโฮกอดอกยิ้มอย่างภูมิใจ

"พี่จุงกี้...เต้นท่านั้นให้ดูหน่อยนะ...ท่าที่อึนฮยอกชอบเต้นน่ะ ที่ชั้นบอกว่ามันเหมือนปลาหมึกไง"

"555 ได้สิๆ แล้วอย่าหัวเราะเสียงดังล่ะ เดี๋ยวเสียงมันจะหลุดเข้าไป" แจจุงพูดไปก็ลูบผมน้องสาวไป

"ชั้นไม่หัวเราะเสียงดังเหมือนใครบางคนหรอกน่า" ชอนซาพูดปั๊บก็เริ่มชายตาไปกัดอีกคนอย่างอดไม่ได้

"เออ...ชั้นมันหัวเราะเสียงดัง แถมยังน่าเกลียดด้วย พอใจมั้ย???
แล้วเธอจะอึ้งกับการแสดงสุดเพอร์เฟคของชั้น อิยะฮ่าๆ" จุนซูหัวเราะเสียงดังแล้วเดินจากไป

"นายมันหัวเราะน่าเกลียดจริงๆให้ตายสิ" ชอนซาแลบลิ้นใส่หลังจุนซู

"พี่ไปก่อนนะชอนซาที่น่ารักของพี่" มิกกี้พูดแล้วก้มลงมาเอาหน้าผากของตัวเองแตะกับหน้าผากของชอนซา

"ค่ะ ตั้งใจร้องเพลงนะคะพี่มิกกี้" ชอนซาโบกมือบ๊ายบาย

"พี่จะตั้งใจสุดๆเลย ถ้าพี่ร้องเพลงถูกใจอย่าลืมรางวัลนะ" มิกกี้พูดพร้อมกับโบกมือตอบ

"ผมขอด้วยๆ" ชางมินพูดขึ้นมาบ้างหลังจากที่ได้ยินมิกกี้ขอรางวัล

"555 ได้สิ"

"พี่ไปนะ อย่าลุกมาเต้นล่ะเดี๋ยวขาจะยิ่งเจ็บ" แจจุงเดินกลับมากำชับน้องสาวอย่างอดห่วงไม่ได้

"ค่ะพี่จุงกี้...ไปได้แล้วน่า" ชอนซาผลักแจจุงเบาๆให้เข้าฉากได้แล้ว
.
.
.
.

Love Dance by DBSG U-know Yunho!!!

10...9...8...7...6...5...4 3 2 1 START!!!

ถ้าจะสังเกตเห็นจากฝั่งนี้...ฝั่งที่เธอนั่ง พี่ยุนนี่ของเธอทำหน้าตาได้ตลกมากๆ...
นี่เป็นแผนให้น้องสาวหัวเราะเหรอคะพี่ชายยย
ปกติแล้ว...ยุนโฮจะเก๊กหน้าหล่ออยู่ตลอดเวลา ไม่เหมือนกับมิกกี้...ที่จะทำหน้ารั่วอยู่เสมอ
แล้วในขณะที่เต้นไป ยุนโฮก็ไม่ลืมที่จะทำท่า v เป็นระยะๆซึ่งเป็นท่าที่พวกเค้า
จะทำทุกทีเวลาไปส่งและรับชอนซาที่สนามบิน

'ชอนซาสู้ๆ!!'

ทำให้เธออดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้...พี่ชายคนนี้ของเธอนี่สุดๆไปเลย
พอเพลงจบถึงช่วงสุดท้าย ยุนโฮก็ส่งยิ้มมาให้น้องสาวของเขาที่นั่งอยู่

'พี่เต้นได้สุดยอดใช่มั้ยล่ะ'

ชอนซายกนิ้วโป้งให้เป็นเชิงบอกว่า

'เยี่ยมอยู่แล้วน่า ไม่เห็นต้องถามเลย^o^'
.
.
.

DBSG Pure Youth Choikang Changmin "Dance Propose"

ชางมินเต้นไม่ยั้งเลยทีเดียว แถมยังไม่ลืมทำท่าล้อเลียนพี่สาวของเค้า
ที่ชอบเอามือมาลูบหน้าเค้าตอนเวลากู๊ดไนท์ด้วย...น่ารักจริงๆชางมิน
แน่นอนว่าพี่สาวของเค้าโบกมือและยิ้มให้แก้มแทบปริ
.
.
.

Special Piano Performance by Yongwoong Jaejoong
and
Special song Performance by Micky Yuchun

เสียงเปียโนและเนื้อเพลงหวานละมุนที่แจจุงกับมิกกี้ร่วมกันแต่งขึ้น
เพื่อน้องสาวสุดที่รักของพวกเค้าเริ่มบรรเลง...ชอนซาถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
เรื่องที่พี่ชายสองคนของเธอทำลับๆล่อๆเวลาทุกคนนอนก็คือเพลงนี้เอง...
เพลงเพื่อชอนซา...นางฟ้าแสนสวยของพี่ชาย...

"How can I...for my love..."

.

.

.

"เพลงนี้จากพี่ชายสองคน..."

ทันที่ที่กล้องตัดไป แจจุงก็ทำท่าจุ๊ปากเป็นสัญญาณบอกให้ชอนซาเลิกร้องซะแล้วยิ้มหวานๆให้พี่ชายดู
พอชอนซายิ้มออกมา แจจุงก็ชี้ให้มิกกี้ดูแล้วก็โบกมือให้กันยกใหญ่ จุนซูเลยส่งสายตาตำหนิ

'นี่เวลาทำงานนะพี่!! ตั้งใจหน่อยๆ' แจจุงกับมิกกี้ถึงกับหน้าสลด
แล้วกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองต่ออย่างเสียไม่ได้
.
.
.
เมื่อมิกกี้ถูกยูริขอร้องให้เต้น จุนซูก็หันไปกระซิบกับแจจุง สร้างความสงสัย
ให้กับสมาชิกที่เหลือของดงบังชินกิและชอนซา
.
.
.

Love song for her...BalGuRuem by Yongwoong Jaejoong

ตอนแรกแจจุงตั้งใจจะร้องเพลงนี้ให้น้องสาวสุดที่รักของเค้าฟัง เพราะเป็นเพลงที่เธอชอบให้เค้าร้องมาก
แต่ตอนนี้...เค้าตั้งใจจะร้องเพื่อขอโทษเธอ...ที่ไม่สามารถปกป้องเธอได้ในเวลาที่เธอถูกทำร้าย

'พี่ขอโทษนะที่ดูแลเธอได้ไม่ดีพอ...ขอโทษนะที่ทำให้เธอต้องเจ็บตัวเพราะพี่'

แล้วเค้าก็เผลอน้ำตาไหลออกมา จนต้องยกมือขึ้นปาดน้ำตาทิ้งแล้วอดกลั้นอารมณ์เพื่อร้องเพลงต่อ
แต่ก็ไม่วายที่จะมีน้ำตาคลออยู่จนจบเพลง...


และเมื่อถึงคราวที่ต้องเต้น...เค้าก็ไม่ลืมเต้นท่าปลาหมึกของอึนฮยอกให้เธอดู...
ท่านั้นมันช่างไม่เหมาะกับแจจุงซะจริงๆ
.
.
.

เอาล่ะ...มาถึงตาของจุนซูแล้ว
MCให้เค้าพูดอะไรซักนิดนึง

"สำหรับเธอ...ผมเตรียมเพลงนี้เพื่อที่จะร้องและเต้นให้เธอดูครับ" แล้วเค้าก็หันไปขยิบตาใส่ชอนซา
ทำเอาเธอถึงกับงงและนั่งอึ้งไปทันที

XIAH Special I Saranghumnida...Love Song

จุนซูร้องเพลงนี้ได้หวานซึ้งจนทุกคนอดชมไม่ได้...รวมถึงชอนซาที่เป็นคู่กัดด้วย
.
.
.

XIAH Special II ...Love Dance (All rise)

จุนซูเต้นไปก็ส่งสายตามาทางชอนซา

'ชั้นเท่ใช่มั้ยล่ะ...ชั้นเต้นดีใช่มั้ยล่ะ...ชั้นมีเสน่ห์ใช่มั้ยล่ะ'

เท่าเอาชอนซาถึงกับอดหัวเราะในความหลงตัวเองของจุนซูไม่ได้
เลยยกนิ้วโป้งคว่ำให้เป็นการใหญ่...แต่ก็อดยิ้มไม่ได้
จุนซูเห็น เลยขยิบตาอีกรอบ

'คอยดูให้ดีนะ...แล้วเธอจะต้องชมว่าชั้นเต้นเก่ง'

ชอนซาอดไม่ได้ที่จะแอบชมคนหลงตัวเองอยู่ในใจ...แต่มันกลับแสดงออกมาทางสีหน้าของเธอ

จุนซูเลยทำปากบอกว่า 'เธอชมชั้น...เธอแพ้แล้ว'

ชอนซาเลยทำกลับไปบ้างว่า 'ยังไม่ได้พูดซักหน่อย อย่ามาขี้ตู่น่าคนหลงตัวเอง'

บางทีเธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าที่จุนซูชอบทำตัวปากเสียเป็นเพราะเค้าอิจฉา
ที่คนอื่นสนใจเธอมากกว่ารึเปล่า...เลยอาจจะน้อยใจ
เธอคิดว่าบางทีถ้าเธอทำดีกับเค้าให้มากขึ้น...อาจจะไม่ต้องทะเลาะกันทุกวันแบบนี้ก็ได้
.
.
.
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

"ขอบคุณนะครับดงบังชินกิที่สละเวลามาร่วมงานกับเราในวันนี้ คราวหน้าถ้ามีโอกาสอีก
ก็ขอเชิญเลยนะครับ"

"คราวหน้าต้องมาอีกแน่ๆเลยครับ วันนี้พวกเราขอตัวก่อนนะครับ"

"เอาล่ะ...กลับบ้านกันได้แล้ว"

"แล้วคุณคังจะไปไหนต่อเหรอครับหลังจากที่ไปส่งพวกเรากลับแล้ว"

"ต้องแวะเข้าบริษัทน่ะ พวกนายก็อย่านอนดึกล่ะ ถึงพรุ่งนี้จะไม่มีงาน แต่ก็ต้องพักผ่อนนะ
ชอนซาเธอก็ดูแลพี่ชายเธอให้ดีนะ อย่าให้แอบออกไปเที่ยวข้างนอกอีกล่ะ"

"พี่คังคะ...ได้ทีสั่งซะยาวเลยนะ"

"ก็เป็นห่วงไง"

"ค่ะ"

.
.
.

บนรถตู้...ยุนโฮนั่งข้างหน้าคู่กับคุณคังผู้จัดการวง
แถวสองแจจุงนั่งกับจุนซูสองคน...และแถวหลังแน่นอนอยู่แล้วว่าต้องเป็นอีก3คนที่เหลือ
ชอนซานั่งอยู่ตรงกลางระหว่างชางมิน...น้องชายที่น่ารักของเธอ
และมิกกี้...พี่ชายที่เธอสนิทด้วยที่สุดจนทำให้มีข่าวหลุดออกไปว่าเขาและเธอเป็นแฟนกัน
ซึ่งนั่นเป็นเรื่องตลกที่สุดที่เคยเกิดมา
เพราะตลอดเวลา ชางมินก็อยู่ด้วยตลอดเวลา แล้วพวกเค้าก็ไม่คิดที่จะสนใจข่าวไร้สาระนั่น
แล้วมันก็ซาไปในที่สุด...

"มินนี่ เหนื่อยมั้ย?" ชอนซาหันไปถามชางมินที่นั่งอยู่ทางขวาของเธอ

"โห...คนตั้ง5คน ถามแค่ชางมินคนเดียวเหรอ" จุนซูชะโงกหน้ากลับมาถามด้วยเสียงตัดพ้อ

"จุนนี่...เหนื่อยมั้ย?" ชอนซาถามแล้วยิ้มให้

"นี่เธอมาไม้ไหนเนี่ย" ถึงปากจะพูดอย่างงั้นแต่จุนซูก็แอบอมยิ้ม

"แล้วเหนื่อยมั้ยล่ะ..." ชอนซาถามอีกทีด้วยเสียงที่นุ่มนวลกว่าเมื่อกี้

"ก็...เหนื่อย...นิดหน่อย" จุนซูหน้าแดงแล้วก็มุดหายไปในที่นั่งของเขาเอง

"555 จุนซู...วันนี้นายยอมแพ้เหรอ" ยุนโฮที่เอี๊ยวตัวหันมาดูอยู่นานแล้วพูดแซวขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

"ป่าว...เห็นว่าเจ็บตัวอยู่เลยไม่อยากเถียงด้วย...ก็เท่านั้น" จุนซูเอามือปิดหน้าที่เริ่มแดงของตัวเอง

"555 พึ่งจะเคยเห็นชอนซาทำให้จุนนี่เขินได้นะเนี่ย สงสัยต้องให้รางวัลซะแล้ว" ยุนโฮหัวเราะชอบใจ

"เอ้อออ แล้วรางวัลที่ผมเต้นดีล่ะ" ชางมินเอ่ยขึ้นเพราะนึกขึ้นได้ถึงรางวัลที่พี่สาวคนสวยของเค้าบอกจะให้

-จุ๊บ-

"ผมรักพี่ที่สุดเลยยย" ชางมินตอบแล้วหอมแก้มชอนซาคืนแบบที่ทำเป็นประจำ

"แล้วของพี่ล่ะ" มิกกี้ถามพร้อมกับยื่นแก้มที่อมลมป่องๆมาให้

-จุ๊บ-

"ขี้โกงนี่นา...ชอนซาไม่ให้รางวัลพี่ชายคนนี้ด้วยเหรอ อุตส่าห์ร้องเพลงให้ฟังนา" แจจุงลองงอแงดูมั่ง

"ยื่นหน้ามาสิคะพี่จุงกี้" แล้วแจจุงก็ยื่นหน้าไปทางเบาะหลัง

-จุ๊บ-

"555" แจจุงหัวเราะแก้เขิน ส่วนจุนซูทำท่าจิ๊ปากอย่างไม่พอใจ

"จุนนี่...จะเอารางวัลด้วยมั้ย? วันนี้นายเต้นดีนะ" ชอนซาส่งเสียงท้าทายเชิงถามไปให้

"ไม่เห็นอยากได้เลย" ถึงจะพูดว่าไม่...แต่ก็ยื่นหน้ามาซะขนาดนี้

-จุ๊บ-

แล้วโลมาก็หน้าแดงอายม้วนลงไปกับเบาะที่นั่งของตัวเอง

ถึงจะเจ็บตัวไปบ้าง...แต่พี่น้องก็รักกันดี